Jul 30, 2010

Different way of life


I’m not a bad woman, or a super feminist, or a modern lady, very against family and procreation. I do too want to become a mother some day, create a family. I have a lovely family and I believe that I cannot spend my life in solitude; families are a nice thing, a home, peace, rest, love. And yet there is so much more to life than settling down and procreation. There is much more than love and relationships for life. I’m not just talking about career and intellectual achievement; I’m talking about exploring the rest there is to life.
The routine doesn’t teach you anything but what you will do the next day. The routine is a system of rituals guided by a manual of social rules and norms, which you follow out of learning and habit. Waking up, showering, drinking coffee, putting on make-up, clothes, and doing your hair, catch the bus, go to work, see the same streets, listen to the same talk, engage in the same talk, open your computer, check your e-mail, have the daily match with your boss, have your lunch and conversation about the same things again with colleagues, call clients, come up with new projects, finish up projects, check the sales, get the paycheck, spend the paycheck, go to a coffee shop, engage in the same small talk, go shopping, buy the latest fashion, buy another pair of glasses in the streets, go to a coffee shop, engage in a similar again conversation, go to a club, get drunk and flirt and sleep with a stranger and pretend nothing happened, or meet the love of your life without even knowing what the hell the other is saying because the music is so damn loud that you don’t even know whether you’re going to have functional ears when you get out of there anymore. Go home. Sleep. End. Begins. Wake up, shower……
The routine doesn’t give you anything new, and before you know it, you are reliving the same day over and over and over and over and over, endless déjà vu , a terrible joke on your life. You live your life religiously by doing the same things, and you do not even know that you are following the same pattern.
I am not a terrible person. I love cute babies too, and I’m happy for my friends, colleagues, or family getting married and procreating and I do believe that they are really happy. I am not a mother, but I am a daughter, and I do know how much my mother and my father love me. I think that is a very beautiful thing, and I want it someday too. What I am really angry and frustrated about, is the constant questioning, of why I am not doing the same as my friends, settling down with a nice guy and making a bunch of babies so that my parents can be freaking happy. I tell you why. It is because people are not the same, and I am not the same with those of my friends. I do not want to get engaged, or married now, and I don’t give a damn if I’ll be sixty years old when my kids go to college. I want to live my life, and see the world and experience the beauty I’m always missing in the routine, and by living the same town every day. Before I give the relay to my lovely kids, I need to experience my own things, or else I’ll become one of those parents, like my own who always live to please their children, and always worry about their children, and live through their children. It’s normal to see your child as a part of you, and I think one day I’ll do that too. I do not want to procreate so that I can live through their lives, experience through them what I couldn’t get myself, and that is exactly what I think it will happen if I am not fulfilled.
I do not criticize the new fiancées, and wives and mothers, and I wish them happiness from my heart, I really do believe they’re happy. But I’m seriously tired of hearing constantly that I should do the same, and that I cannot be happy if I don’t do the same. I’m not a revolutionary, I just want to follow my own wind, live my life at my own pace, and believe it or not, I am happy.
It is such a small town for being a capital, and it is such a small country, and with such small minded people even though the luxury of life in stores and clubs doesn’t give that impression. So I probably will always be misunderstood here in this town. And yet I do not hate this town, I just want to experience another town, other people, other existences, other ways of life, not necessarily better but just different. Let’s say, the latent anthropologist in me needs this.

Jul 26, 2010

E vera, vera, s'është për ne vera, për ne vera është puna

Vera është stina më depresive që ekziston, dhe normal jo për të gjithë, po vetëm për ata që e kanë lënë ishullin që nuk është dhe Piter Panin, dhe janë rritur. Dikur tre muaj ishin boll për të shijuar jetën. As librat dhe detyrat shumë të pakta të verës nuk i kapnim me dorë dhe e kalonim tërë kohën rrugëve, lagjeve, ose në fshatra te gjyshja, tezja, ose në plazh te lumi, plus dy javë në plazh. Vera ishte aq e gjatë sa të merrte malli për shkollën (merre me mend). Kurse tani edhe dy javë pushim dhe i merr me sherr, dhe ato dy javë nuk të dalin që t’i mësosh trurit të pushojë së pari ëndrra me zyrë, kolegë e shefa. Dhe ato javë sërish telefonin duhet ta kesh në dispozicion të kërkesave të punëdhënsve. Lejen mund ta kesh marrë, po natën si për inerci je akoma në punë, dhe në ditë sërish je i punësuar, çfarë stresi kur të bie ai telefon. 
Për dy javë gjatë lejes time shihja në ëndërr sikur vija në punë dhe nuk dija ku ishte zyra ime (duke qenë se do bëheshin ndryshime dhe sepse s’më ishte konfirmuar tamam promovimi). Edhe kur erdha normalisht ishte më keq se dhe kompjutrin nuk e gjeja ku ishte jo më zyrën. Ç’i mora ato pushime kot them me veten, kur jam në depresion të gjallë tani që s’kam më nga t’ia mbaj se e mbarova kartën, më ikën jetët e Marios, dhe jam duke rënë në zjarr, që është metaforë e saktë për vapën që ka qenë javën e fundit. 
Puna duhet të jetë diçka e bukur. Të tregosh vlerat e tua, të japësh kontributin në krijimin e diçkaje, të japësh rezultatet e viteve dhe viteve të shkollimit. Na thonin se pa shkollë s’kemi nga të shkojmë. E ja u shkolluam, për çfarë na hyri në punë, kur në mes të krizës ekonomike, tregu i ngushtë kapitalist i e egëri i punës të detyron të bësh kompromise, të bësh një punë pa lidhje dhe të marrësh një rrogë që lëre fare mos e pyet se na kënaqi. Më mirë në shkollë se t’i paguante të gjitha mami dhe babi. Po pse harxhuam lekët në shkollë dhe orët në libra thua, kur jemi më poshtë se ata që shkollën e kanë kaluar në kafe. 
Puna, qejf i madh mos e pyet. S’ka rëndësi sa jep, sa lodhesh, apo sa i kualifikuar je, s’të jep njeri atë që meriton, se në fund të fundit kapitalizmi është oligarki, diktaturë, a është i kënaqur njeri me diktaturën ndonjëherë? 
Prindërit tanë ankohen se kanë jetuar në komunizëm e në emigracion e se ne qenkërkemi shumë mirë se jemi në demokraci dhe në shtetin ku jemi zot e gur i rëndë. S’e dinë të shkretët se nuk e kanë parë sa i mirë është kapitalizmi, dhe se sa demokratik është, që nuk ka më diktaturë në botë se sa ka në një kompani kapitaliste, sa padrejtësira e spiunllëqe, dhe sa Zylo që ka. Se si duhet të ulësh kokësh, të bësh autokritikë, të mos objektosh kundër padrejtësisë, dhe të kesh të drejtë fjale vetëm kur janë mendime pozitive (servilosje). Se si të vjedhin punën, promovojnë miqtë dhe të paaftët, dhe se si zgjidhet çdo gjë në dyer të mbyllura, se si kamata dhe ulje bëhen në kohë krize dhe të vështira, po për ne popullin e shkretë jo për kryepartiakët. Komunizëm keni jetuar ju por dhe ne po jetojmë prindër të dashur, eh kapitalizëm, qejf i madh...
Sa për atë të gurit në vendin e vetë, ia kanë fut prapë kot, se dhe ne po e shijojmë racizmin dhe emigracionin, e më keq në vendin tonë prindër të dashur, se mos ka kompani shqiptare këtu. 
E pra ato kohë të bukura kur mund të shijove verën dhe lypje për 100 leksha. Kur e haje me qejf shalqinin nëpër shkallë, e bëje zgjyrë fustanin e pantallonat duke lozur nëpër lagje nga mëngjesi në darkë, e vije në shtëpi me gjunjët e gjakosur (po ama nuk kishte probleme me qarkullimin e gjakut siç paskam unë një 23 vjeçare me këmbtë të enjtura nga të ulurit e tepërt). 
Normale që vera është stina më depresive kur truri i zgjohet sërish ëndrrave, dëshirave, kujtimeve të bukura të kohëve kur ndërronim tre lëkurë si gjarpërinj duke u rrjepur në plazh. Atëherë ne ia dilnim të shkonim për dy javë në plazh, dilnin lekët apo s’dilnin. 
Kur shoh në punë si njerëzit e nxirë dhe ato të bardhë, shoh vetëm fytyra depresive, nuk ka kokërr njeriu që ta bëjë punën me të njëqindtën e dëshirës, sikur na kanë marrë të tërheqim zvarrë blloqet e larta të piramidave. Ata të bardhët të paktën kanë akoma kohë t’ia mbathin për ca javë. Atyre u rekomandoj të flenë pak që të mos shohin ëndrra, se po i panë me punë do t’i shohin, dhe t’i fikin celularët se do ju telefonojnë kot ma si koti tërë ditën e ditës për punë pune (thoni se kishit harruar karikuesin e ju ra bateria, edhe se ishit në koma nëse kjo nuk mjafton, po shijojini ato pushime se janë aq të shkurtra, sa me gjithë se e do verën je i lumtur kur bie shi, dhe lutesh të bjerë shi se vapa në punë nuk kalohet. 
Vera është e bukur, vera po është për kë është!!! Për ne të tjerët është burim depresioni, asgjë më tepër. 

Jul 3, 2010

I give you time


I’ll give you two more hours to change your mind
And after that you’d have lost your chance
But if the two hours of time run out
I’ll grant you two more days at best
Time , two more days at best,
Change your mind, and get me back
Time, come back to me
My love, my love will set you free
I’ll give you two more days to change your mind
And after that you’d have lost your chance
But if the two days of time run out
I’ll grant you two more months at best
Time, two more months at best,
Change your mind, and get me back
Time, come back to me
My love, my love will set you free
I’ll give you two more months to change your mind
And after that you’d have lost your chance
But if the two months of time run out
I’ll grant you to more years at last
Time, two more years at best,
Change your mind, and get me back
Time, come back to me
My love, my love will set you free
I’ll give you two more years to change your mind
And after that you’d have lost your chance
But if the two years of time run out
I’ll grant you two lifetimes at best
Time, two lifetimes at best,
Change your mind, and get me back
Time, please come back to me
My love, from you I won’t ever be free…..